عملیات جستجو و امداد پس از وقوع دو زمین لرزه ونزوئلا همجنان ادامه دارد. دولت ونزوئلا تأیید کرده که ۲۵۰ ساختمان آسیب دیده یا به طور کامل ویران شده‌اند. حداقل هشت بیمارستان، صلیب سرخ ونزوئلا و سفارت فرانسه از جمله ساختمان‌هایی هستند که به شدت آسیب دیده‌اند.

برآورد سازمان ملل نشان می‌دهد که خسارت مستقیم ناشی از دو زمین‌لرزه با بزرگی ۷.۲ و ۷.۵ ریشتر، حدود ۶.۷ میلیارد دلار بوده است. زمین‌لرزه دوم، قدرتمندترین زلزله ونزوئلا در بیش از یک قرن گذشته به شمار می‌رود.

در شمال ونزوئلا، صفحه کارائیب و صفحه آمریکای جنوبی در امتداد یک مرز صفحه‌ای پیچیده به نام سامانه گسل بوکونو - مورون - ال پیلار (BMEPFS) با هم در تعامل هستند. این سامانه، مجموعه‌ای پیچیده از گسل‌های امتدادلغز راستگرد فشاری است که در اواخر دوران سوم زمین‌شناسی توسعه یافته و بخشی از مرز صفحه تبدیلی در جنوب کارائیب را تشکیل می‌دهد. این گسل ۱٬۳۰۰ کیلومتر (۸۱۰ مایل) در امتداد شمال ونزوئلا، از کوه‌های آند مرکزی ونزوئلا، از طریق سواحل شمال-مرکزی و شمال شرقی آن، و به سمت ترینیداد ادامه دارد.[۶] بر اساس اطلاعات زمین‌شناسی و ژئودزی، BMEPFS با سرعت ۱۰ میلیمتر (۰٫۳۹ اینچ) در ساعت می‌لغزد. در سال. این گسل گاهی اوقات باعث زمین‌لرزه‌هایی با سازوکار کانونی می‌شود که نشان‌دهنده گسلش امتدادلغز یا گسل معکوس است. تمام گسل‌های سن سباستین (ساحل مرکزی) و بخشی از گسل ال پیلار (شرق ونزوئلا) در ساحل واقع شده‌اند. در شرق ونزوئلا، تنها بخشی از گسل ال پیلار که در خشکی امتداد دارد، بین خلیج‌های کاریاکو و پاریا قرار دارد. گسل سن سباستین در امتداد جبهه جنوبی رشته‌کوه‌های سرو ماچادو، جایی که از زیر فرودگاه بین‌المللی سیمون بولیوار عبور می‌کند، در خشکی امتداد دارد. گسل ال پیلار در شرق گسل سن سباستین امتداد دارد، اما توسط حوضه جدا شده کاریاکو از آن جدا می‌شود. این منطقه گسلی مسئول زمین‌لرزه‌های بزرگی در سال‌های ۱۶۴۱، ۱۷۶۶، ۱۸۱۲، ۱۹۰۰ و ۱۹۶۷ بوده است. زلزله سن نارسیسو در سال ۱۹۰۰ که بزرگی آن Mw 7.6 اندازه‌گیری شد، بر اساس کشف گسیختگی‌های سطحی اخیر در فراساحل، با لغزش در بخشی از گسل سن سباستین مرتبط بوده است.

منبع :  ویکی پدیا